Bijzondere ontmoetingen tussen het leven en de kunst
Ik houd erg van symbolieksymboliek en laat me daarbij graag inspireren door allerlei zaken, mensen of gebeurtenissen in onze maatschappij.
Het zijn ‘ontmoetingen’ die ik gebruik als inspiratie om zo tot een kunstwerk of (gezamenlijk) kunstproject(je) te komen!
'Vleugels Verbindt' is de naam die ik aan mijn project heb gegeven en 2014 is het jaar waarin dit allemaal mag gaan gebeuren...
 
Vleugels Verbindt - 4D6020
 
Januari - Veel verf op de zang
In januari heb ik veel gewerkt aan particuliere opdrachten en het Geen School-project waarbij het Brandenberg college geheel opgepimpt werd. Er is daardoor weinig tijd geweest voor 'Veel verf op de zang' waarbij ik me de hele maand had willen laten inspireren door een specifieke zanger/zangeres. Wel heb ik voor het maken van een van de particuliere opdrachten geluisterd naar de muziek van Vaya con Dios met dit kunstwerk als resultaat:
 
 Het rad van het leven - klein formaat
 
Februari - De kolder in de kop
Als rasechte Limburgse staat februari in het teken van de carnaval. En met 'de kolder in de kop' zijn de volgende kunstwerken ontstaan:
 
De kolder in de kop - klein formaat  Oh my God - Klein formaat
 
Maart - De politiek komt uit de verf
In maart zocht ik de verbinding met de politiek... Ik heb me gewenteld in het Kerkraadse campagne-gedruis en dat heeft geleid tot het schilderij 'Een Roerige Verbondenheid'.
 
De politiek zit in de verf - klein
 

‘Een Roerige Verbondenheid’ vertelt het verhaal van hele diverse energieën die elkaar op een bepaald moment ontmoeten. En die ontmoeting resulteert in een speciaal soort chemie…

Aan de ene kant laat het verbondenheid zien, vol spontaniteit, ambitie en nodigt het uit om er met een frisse blik heen te kijken. De rode kern is het ‘hart’ van de compositie en dat staat voor de liefde van eenieder voor zijn eigen blik, standpunten, dromen en passies. In de ontmoeting met ‘de ander’ kan dat zelfs een overeenkomstige blik, gezamenlijk standpunt, eenzelfde droom en vurig gedeelde passie zijn.

Daar waar men elkaar in de ontmoeting niet of niet voldoende kan vinden, kan het helaas ook leiden tot een roerige tegenstelling. Een roerige tegenstelling die zich uit in provocatie en soms zelfs een nietsontziende hardheid. Ieder vervolgt dan zijn eigen pad en net zoals in deze compositie schiet het dan alle kanten op. De kunst is om gaandeweg dat pad nog eens achterom te kijken. Stil te blijven staan bij de kern van alles, waar we het allemaal ook alweer voor deden.

Misschien dat dan de conclusie getrokken kan worden dat de verbondenheid groter is dan de roerige tegenstelling. Dan wordt het misschien een Roerige Verbondenheid.

Een mogelijke of onmogelijke liefde?

April - De verf spat uit de letters

In april spatte de verf uit de letters... 

Op 10 april ging ik een dag met de veelbelovende auteur Joyce Spijker (van o.a. Spotlight) op pad.

Wij zochten die dag een mooi plekje op in Kerkrade en gingen samen aan de slag. Joyce klom in de pen en ik in de penselen.

joyce aan het werkjoyce en mir aan de lunch

 De Snoepfabriek - heel klein formaat

 

Blog van Joyce:

 

Kunstenaars gezocht (m/v)

 Het zijn net mensen

Auteurs. Acteurs. Beeldhouwers. Schilders. Filmmakers. Rare snuiters die overdag de tijd hebben om boodschappen te doen en in de zon te liggen, die praten over ‘vertrekken naar een andere wereld’ als ze het hebben over hun werkomgeving en die zonder blikken of blozen durven te beweren dat ze bij gebrek aan een ‘goddelijke interventie’ niet presteren. Niet iets waar je op een gemiddeld functioneringsgesprek mee weg komt. Kunstenaars zijn mensen die – volgens onze eigen vooroordelen – leven van ons belastinggeld, een legitieme manier hebben gevonden om niet te werken en daar nog om bewonderd worden ook. Kunstenaars stoten ons, mits ze niet belachelijk succesvol zijn, af. En toch zijn wij, echte mensen met een baan, niet anders dan zij. Hoewel er op ons bureau zelden een glas wijn staat voor inspiratie, een muziekje klinkt voor een juiste vibe of een arsenaal aan kaarsjes brandt: ook in ons dagelijkse leven zoeken we heil in rituelen en zijn we naarstig op zoek naar mogelijkheden om aan de realiteit te ontsnappen. Wij zijn net kunstenaars en kunstenaars zijn net mensen.

In een leven dat bestaat uit plichten, afspraken en uit kaders die door anderen zijn uitgezet, is het nodig om te ontsnappen. Ons leven is gevangen in een 9 tot 5 mentaliteit, in nota’s en in persoonlijke ontwikkelingsplannen waarvan je je kunt afvragen of ze niet het tegenovergestelde tot gevolg hebben. In ons gewone, werkende leven is er geen tijd om te spelen, geen tijd om te genieten buiten het half uurtje verplichte pauze en als je geluk hebt sta je niet in de file op weg naar huis. Daar wacht je als toetje het journaal dat gevuld is met beelden uit oorlogsgebieden, verdwenen vliegtuigen of  politici die meer tijd besteden aan het benoemen van een probleem dan aan het verzinnen van een oplossing. Dat een sluw voorbereide opmerking tijdens een verkiezingsbijeenkomst genoeg blijkt om ons land onder stroom te zetten, geeft aan hoe het met ons zengehalte is gesteld. We varen geen wel bij de carrousel van regels en besluiten, van sleur en van saaiheid, van 47 weken werken en 5 weken vakantie waarin we ons vrijwillig hebben laten opsluiten. Het Utopia van John de Mol mag dan een klik op je afstandsbediening verwijderd zijn, de werkelijke ideale wereld lijkt ondanks onze materiele welvaart verder weg dan ooit.

Die omgeving willen niet alleen kunstenaars ontvluchten, dat willen we allemaal. De een zorgt ervoor dat hij zich verliest in de sportschool tot zijn malende gedachtestroom tot stilstand komt, de ander verliest zichzelf in alcohol, drugs, een hobby of zijn werk. In mijn tweede boek ‘De Snoepfabriek’ vergaat het de personages al net zo. Waar de jonge Sanne vecht voor erkenning in haar vak, bezwijkt burgemeester Berend voor de verleidingen van de macht en is fabriekseigenaar Max onverzadigbaar op alle terreinen die je maar kunt bedenken. Zij vluchten van de werkelijkheid en zoeken de dunne grenzen op tussen winst en verlies, succes en verval. Essentiele vraag daarin is: vluchten zij, net als wij om pijn te vermijden of om geluk te vinden? En wat is dan het uiteindelijke doel? Neurochirurgen hebben ontdekt dat van alle emoties die we als mens onderscheiden ‘pijn’ en ‘vrolijkheid’ de sterkste stimulatoren zijn. Maar welke huist het stevigst in onze gedachten?

Waar kunst, zeker in tijden van economische malaise en hoge werkeloosheidscijfers,  wordt afgedaan als een linkse hobby, is er geen moment te bedenken waarin kunst belangrijker is dan in tijden van ellende. In oorlogsgebieden wordt kunst gered van bombardementen, in tijden van angst wordt er gebeden bij een gebeeldhouwde afbeelding van de hogere macht waar men hoop zoekt en in tijden van chaos wordt er gelezen. Allemaal om afleiding en rust te vinden, om de werkelijkheid even uit te schakelen en terecht te kunnen in een wereld die buiten de onze ligt. De kunst van verbeelding is de kracht die Anne Frank door het Achterhuis loodste en diezelfde kunst laat ons nu – voor even en een heel klein beetje – ervaren hoe haar verblijf daar moet zijn geweest. Kunst laat de ziel van een samenleving zien, is een samenballing van cultuur en vormt de voetafdruk van een collectief. Je hoeft nooit in een filmzaal, museum of kerk te komen om kunst te waarderen. Je hoeft niet van kunst te houden om erdoor beïnvloed te raken. Gebouwen op straat, vormgegeven door architecten uit ons verleden of heden, raken aan onze waarden en normen, onze gebruiken en onze rituelen. Ze geven ons leven structuur en kleur zonder dat we ons daar ieder moment van de dag van bewust zijn.

Kunstenares Miriam Vleugels, die na een lange carrière in het bedrijfsleven haar thuis vond in de kunst en daar haar werk van maakte, ziet het schilderen als een uitlaatklep, als een manier om contact te maken met onderwerpen die ze in het dagelijks leven niet kan vastpakken. Het laat haar verder reiken dan de sterren en nog belangrijker: het is een vlucht uit het vaak imperfecte leven van alledag. Miriam: ‘Ik ben niet anders dan andere mensen, ik zoek naar focus, concentratie en een manier om me even te verliezen in iets dat groter is dan ikzelf. Ik zoek. Constant. Naar manieren om het aardse leven mooier te maken. Als ik iets doe, dan doe ik dat fanatiek. In mijn leven passeerden veel verleidingen de revue en daar heb ik van genoten. Die roes haal ik nu uit schilderen. Het tilt me op en haalt me weg naar een plek waar ik heel dicht bij de ultieme vrijheid kom waar ik naar verlang.’

Die ultieme vrijheid is wat kunstenaars (en waarin verschillen ze daarin van ons?) nastreven. Ze willen hun ‘pijn’ achter zich laten om daarmee zo dicht mogelijk bij de andere kant van het emotiespectrum te komen: geluk.

Ik durf te zeggen dat kunstenaars, hoe weinig we ze ook denken te zien, essentieel zijn binnen onze samenleving. Zij stellen vragen, wekken discussie op zonder hun mening eraan te verbinden en roepen je op om ‘verschillig’ te zijn. Zij zetten je aan tot nieuwe gedachten en nemen de wereld niet klakkeloos aan voor wat het is. Ze vertrouwen niet enkel op hun zintuigen, maar koppelen dat aan hun gevoel. Ze lijken vaak zweverig, vreemd en misplaatst in een maatschappij waar de enige oplossing ‘verharding’ lijkt en roepen tegen de stroom in op tot ‘verzachting’. Ze zijn niet ‘goed’ op zichzelf, maar vormen een tegenwicht op momenten dat het nodig is. Ze zouden een samenleving willen die vreedzamer is, waar verschillen bestaan zonder een probleem te zijn, waar afwijking geen uitsluiting betekent en waar het overheersen van jezelf of de ander geen core business is. En laten we eerlijk zijn…willen we dat niet allemaal?

Laten we daarom onze kunstenaars koesteren en gebruik maken van wat ze ons geven. Laten we ons verliezen in de verhalen die ze schrijven, de schilderijen die ze maken, de beelden die hun vingers kneden, de cabaretvoorstellingen die ons prikkelen, de documentaires die ons nieuwe inzichten geven, de toneelstukken die ons raken en de muziek die ons in hogere sferen brengt. Laten we de term linkse hobby’s nooit meer gebruiken, laten we erkennen dat zij net zo zijn als wij. En dat ze ons helpen, om het leven hier op aarde draaglijker te maken door ons de kans te geven om even met hen mee te vluchten als de realiteit daarom vraagt. Want of we nu streven naar het verlaten van de ‘pijn’ of het bereiken van ‘blijdschap’, we zoeken allemaal naar die ultieme vrijheid: het ervaren van ‘geluk’.

Mei - Dier&Kunst

In mei wil ik me laten inspireren door dieren, mijn grote liefde.

Tot mijn grote verrassing heet GaiaZoo Kerkrade (www.gaiazoo.nl) mij de hele maand welkom! Wat een luxe dat GaiaZoo de hele maand 'mijn atelier' zal zijn en ik me mag laten inspireren door de rijke dierenwereld om te komen tot (hopelijk) hele verrassende resultaten...

Dag 1)

Przewalskipaarden Przewalskipaard Energie van het paard